تو کیستی که نمیدانم برایت از کجای این اتفاق شاعری بنویسم؟!... برایت از چه چیز بخوانم؟!... از نرگس های جنوب که به موهایت زده ای، یا از خلیج های همیشه تبدار تنم؟!...اصلا از کجا شروع کنم تا به جغرافیای خیال تو برسم؟! .... باور کن اینجا هوای تنهایی هنوز هم شرجی و نفس گیر است و من نمی دانم صدایت را کجا جا گذاشته ام که هر روز در زمزمه ی چکاوکان می خوانمت ؟! ، تو را که به روز ترین خبر در تیتر اسامی آشنای گمشده ای!... تو را که نامه هایت، آخرین رو نوشت از شقایق های بکرِ روستایی ست!.... تو را که وقتی گریه می کنم دست هایت، تنها پل ارتباطی بین ماه وُ آینه های شکسته است!...نمی دانم تو را چگونه به شعر در بیاورم!... سینه ام پر است از سرفه های خجالتی ، پر از تغزل وُ اشک!... پر از مصرع های نیمه کاره که در وزنِ سوختن سروده ام!...
مرا که می دیدند درِ گوشی تو را زمزمه می کردند!... راستی نکند عاشقت شده ام ؟!!!...می گویند عاشق محسور در پادشاهی چشمان ِمخمور ِ توست!... اسیر در چنبره ی گیسوانت، زندانی سلول انفرادی آغوشت! ...می گویند شاعر کوچکی را دیده اند که هر روز از شانه های خورشد بالا می رود وُ هروله می کند... دهانش کوره ی" دوستت دارم" هاییست که نا گفته در جویبارهای هق هقش لبریز می شود... چشم های گُـر گرفته اش عکس تمام قدّ خیال توست... او فاصله ی میان واژه ها و خیالت را طی الارض می کند.... پر است از دفترهای نیاز به نازهای هزار ساله ات!.... می گویند او حرف نمی زند، فقط می سوزد وُ می بارد ...
مرا که می بینند دیگر باورشان شده است این نوشته ها دلیل مویه های باران ست وُ آتش بازی غزل... قامت شکسته از حرف ها وُ نامه ها وُ همه ی چیزهاییست که موسوم است به شقایق، به شعله، به شب، و آه وُ همین لحظه های خودمانی با خیال تو.....راستی عاشق گاهی نقاشی می کند! طرحی، چیزی شبیه حرف.... خیلی ساده از مسیر رویا می آید وُ دست خالی باز می گردد ....مهمانی ست نا آشنا در کافه هایی که تمام تو را هر روز می نوشد وُ می میرد....
