تو را قبلا دیده ام
لابه لای نسخه های خطی عاشقانه خوانده بودمت
به اسم نویسنده ای ناشناس
که برای اولین بار تو را در ماه دیده بود!
تو را به بیستون برده بودم
برای شنیدن عاشقانه هایم با کوه
برایت هزاران سال واژه کتابت کردم
بحر رمل وُ فاعلاتن را
بخاطر تو سرودم!
تو لیلای نظامی بودی وُ معشوقه ی خسرو
که از حنجره ی باربَد نواخته می شدی
تو لبخند آناهید وُ میترا
در مقدس ترین ساعت باران وُ بوسه بودی...
در قونیه سالکان را خرقه دریدی
هزار شیخ صوفی زده را
در چشم های سرکش ات به دار کشیدی
غمزه های باستانی ات شاعرشان کرد
آنقدر نگاهت کردند
که در شرابیِ موهایت
میخانه ها را جرعه جرعه سر کشیدند!
تو زیبایِ شرقیِ تمامِ معابد گـَنگ
و پرنسس ناتینگهام
بر بوم ذهنِ تمام نقاشان عصر رمانتیک بودی ....
من از زمان حوا می شناسمت!
از فرمانروایی نازهایت بر کرانه ی نیل،
نوروز وُ سده وُ مهرگان را با تو شور گرفته ام
خورشید را در پیشانی تو کشف کرده ام
بر کتیبه های آپادنا
وصف چشم های تو را حکاکی کرده ام!
شاه بانوی نیلوفری پارس
اولین نفر تو بودی
از دروازه ی عشّاقِ خشایار
گام بر امپراطوری قلب ها نهادی
به تمام زبان هایِ عاشقِ مردانه، ترجمه شدی!
تو را بارها دیده ام
دختر مشروطه ی مشروعه ی اصیل
با آن نجابت قرون وسطایی ات
هوش رُنسانس زنانه ات....
تو نگارگرِ ترنج وُ لَچَک وُ اسلیمی
بر ذهنِ سبزِ قالی های دستبافی،
تو چوپان دشت های آب وُ علفی
با آن چارقدر رنگین کمانی ات
که بوی بکر آویـشن وُ نعنا می دهد....
من در میان دخترکان زیبای سومالی دیدم
تو پارادوکس ماه در سیاهی گیسوان آفریقا بودی!
در هلند یکدیگر را ملاقات کردیم
با دامن شعرهای معطرت
که میان رزهای سپید می پراکندی...
آوازهای مکزیکی را برایم ترجمه کردی
وقتی در سایه ی پلک هایت
به تماشای آفتاب نشسته بودیم....
یکبار کنار رودخانه ی هامبورگ با تو عکس گرفتم
گفتم بخند تا صحنه ی شیرین زبانی ات زیباتر شود
تو صدف ها را به سینه ات آویختی
وُ به جای من هم عاشق شدی...
تو را به عطرهای پاریس تشبیه کرده اند
که از لابه لای گیسوان باد می وزد
بی راهه نیست
اگر مسیر ارکیده ها در گام های تو سبز شود!
تو، یعنی عشق بازی با خیال
یعنی انگشت هایی که بی تاب موهای توست،
یعنی یک چراغ
یک تنهایی دنج
یک قلم
که فقط از تو بنویسد!
دروازه ی ملل: ساخته خشایار شاه در تخت جمشید
ترنج و لچک و اسلیمی: نام طرح های قالی دستبافت فارس
