در میان وسوسه ی نامردمان

تو به طواف مردم چشم من بیا

و مرا تکرار کن

در خطوط زلال اشک هایت ،

که روی زمین پاک شعر

به نماز شکسته ی من مرهم نهاده است

نترس از سرخی گناه ِ بینمان!

من تو را

 با اشک های پایان دعایم

شاعرانه غسل خواهم داد...