مرا بهل!

کمی به حال خودم

این شهر

این خیابان

این شعر

این شما

پر از تکرارهای من است!

باید ماشینی در بست بگیرم

ببرد مرا

جا بگذار کنار کوهی، تپه ای

پرنده هایش مرا نشناسند

هوایش را نفس نکشیده باشم

زمینش نسبت برادری با من نداشته باشد

نخوانده باشد هر چه را نوشته ام.... 

بروم آنقدر خودم را

توی اشک هایم بالا بیاورم

تا سبک شوم هر چه را زندگی کرده ام...