بهار...
قصه ی نیلوفریِ آبگیرها وُ
غزلخوانیِ درناهای خاکستریست
که هر سال
در همایش آبی ِ تالاب ها تکرار می شوند،
قصه یِ تولدِ عطرها وُ
اولین واژه های شکفته از زبان سوسن ها،
قصه ی دختری با تن پوش حریر وُ بابونه
که بر دامان بوته ها
و گیسوانِ سپیدِ زمستان نشسته است...
دختری که آواز می خواند
می خندد
و آنقدر می بارد وُ می بارد
که هر چه زنبق وُ نرگس وُ آویشن است
سراغش را از جویبارها می گیرند...
دُرُست به وقت ِ ساعت ها
از مسیرِ بارانی ِ تقویم ها می رسد
لاله ها را به سینه ی باغچه سنجاق می کند...
وقتی موهایش را در آغوش نسیم می پراکند
پامچال ها نفس می کشند
و بنفشه ها
از گیسوان زمین لبریز می شوند...
بهار شاعر ست
قلمش را توی ابرها می زند
و یک آسمانچکاوک وُ ترانه
از سر انگشت هایش می سراید،
نمی دانم باران مثل او
یا او مثل باران بر این حوالی باریده
که این همه شعر وُ
شقایق وُ
شبنم روییده است!...
لیلا نجفی
